|
Ik loop achter mijn medecursisten aan langs de rij en geef iedereen een hand. Terwijl ik voortbeweeg, merk ik dat ik steeds sneller ga lopen. Ik registreer de aanraking, maar voel mezelf haasten.
Ik ben de laatste in de rij. En ergens in mij klinkt de stem: 𝘫𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘵𝘦𝘮𝘱𝘰. Dus ik versnel.
0 Kommentare
“Als je samen bent, ga je om elf uur naar bed. Nu zit ik vanaf zes uur alleen en ga ik vroeg slapen. Dan gaat de tijd sneller.”
Ze ligt net in bed en trekt het dekbed tot onder haar kin. Waterig ogen kijken me aan. Zodra de deur opengaat, klampt ze zich aan me vast. Ik zie de paniek in haar ogen. Haar geld is weg, ze weet het zeker. Het zit niet meer in haar tas.
Ik kom binnen en hoor de stemmen van 𝘉𝘦𝘴𝘵𝘦 𝘡𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳𝘴 door de kamer klinken. Zij zit in haar stoel, ogen gesloten, haar lichaam iets naar links hangend. Haar man wrijft zacht over haar wang, een gebaar dat meer zegt dan duizend woorden.
Ik bel aan met de sleutel in mijn linkerhand. Ik weet niet of er familie aanwezig is, of dat ze alleen is.
Haar schoondochter opent de deur. In mijn niet-werk kleding zie ik haar kort fronsen. “𝘐𝘬 𝘬𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘮𝘦𝘦𝘳,” zegt ze, terwijl ze moeizaam van de badkamer naar haar slaapkamer loopt, steunend op haar rollator.
Ik klim in de pen.
Wanneer ik voel dat iets niet klopt. Wanneer ik zie dat regels botsen met menselijkheid. Wanneer richtlijnen wringen met de praktijk. Hij blijft mijn hand vasthouden terwijl ik me aan hem voorstel. En feliciteer hem met zijn verjaardag.
“79 lentes jong, hoorde ik!” Ik vraag naar zijn dag gisteren. Hij kan zijn ogen nauwelijks openhouden van vermoeidheid, maar ik versta dat hij het leuk heeft gehad. Een kruis boven de deur.
Een rozenkrans aan een spijkertje. Een kaarsje bij de Mariagrot. Een bijbel naast het bed. Symbolen van geloof. In en om de huizen waar ik binnen mag stappen om zorg te verlenen. Ik heb mijn voet nog niet over de drempel gezet of ze duwt me enthousiast de woonkamer in. Trots laat ze me alles zien: een oorkonde, kaarten, bloemen en zelfgemaakte cadeaus voor haar man.
Hij is al bijna zijn hele leven vrijwilliger. Onlangs werd hij geëerd - een plek in het dorp draagt nu zijn naam. En hij stond in de krant. |
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. 
Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed
Miranda Koreman
06-24888663 |
© COPYRIGHT 2025. ALL RIGHTS RESERVED.