|
Een kruis boven de deur. Een rozenkrans aan een spijkertje. Een kaarsje bij de Mariagrot. Een bijbel naast het bed. Symbolen van geloof. In en om de huizen waar ik binnen mag stappen om zorg te verlenen. Steeds vaker ga ik het gesprek aan.
Vraag ik: geloof je? Waarin dan? Wat heeft het betekend in je leven? Wat betekent het nu? De antwoorden zijn zo verschillend als de mensen zelf. De één is streng gelovig opgevoed en heeft dat omarmd als waarheid - soms als houvast, soms als plicht. De ander heeft het geloof losgelaten, na te veel verdriet en verlies. Weer iemand anders vindt er juist kracht in. Sommigen bidden. Anderen zingen in de kerk of doen vrijwilligerswerk in of rondom het geloof. Maar in al die gesprekken klinkt één zin. Eén overeenkomst die verbindt. Vooral tegen het einde van het leven. Of in de reis daar naartoe: “Ik geloof wel dat er íéts is.” Want of je nu gelooft in God, Allah, Boeddha, Maria, de paus of het universum - in de kern gaat het, volgens mij, over hetzelfde: liefde. Niet over regels. Niet over angst. Niet over goed of fout. Echt geloof gaat over verbondenheid. Over bewustzijn. Over de erkenning dat we in de kern één zijn. Voor mij staat geloof los van religie. Los van rituelen of strikte overtuigingen. Ik zat op een katholieke school en deed mee aan de voorbereidingen voor communie en vormsel — maar ik deed ze niet echt. Ik ben niet gedoopt. Heb geen doopnamen. En als iedereen een hostie haalt, blijf ik zitten. En toch was het er altijd. De fascinatie. De verwondering. De open interesse. Juist het gebrek aan geloof en vertrouwen was wat me het verst van mezelf verwijderde. Dus ja, ik geloof. In íéts. In iets dat groter is dan we met het blote oog kunnen zien. In iets dat ik kan voelen. Geloof zorgt bij mij voor een verschuiving in waarneming. Van angst naar liefde. Van oordeel naar vergeving. Van afgescheidenheid naar verbondenheid. En juist op momenten dat ik onzeker of bang ben, helpt het me herinneren: Ik ben niet alleen. Er is iets groters dat door mij heen beweegt. Iets wat liefde is. En dát draagt ieder mens in zich. ❤️
0 Kommentare
Ihr Kommentar wird veröffentlicht, sobald er genehmigt ist.
Antwort hinterlassen |
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed