|
Ik loop achter mijn medecursisten aan langs de rij en geef iedereen een hand. Terwijl ik voortbeweeg, merk ik dat ik steeds sneller ga lopen. Ik registreer de aanraking, maar voel mezelf haasten.
Ik ben de laatste in de rij. En ergens in mij klinkt de stem: 𝘫𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘵𝘦𝘮𝘱𝘰. Dus ik versnel.
0 Comments
De pijn van de afgelopen dagen bleek de voorbode van gordelroos. Wanneer ik haar vanavond tref, gaat het iets beter. De pijn en jeuk zijn nu te dragen, maar: “𝘐𝘬 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵,” zegt ze. De pijn van de afgelopen dagen bleek de voorbode van gordelroos.
Een van de sportdames van Pilates vraagt geregeld naar ons Pieterpad-avontuur.
“Dat wil ik ook nog wel eens doen, maar m’n man wil niet. Hij vindt ons daar te jong voor. Hij zegt dat we dat later wel doen, als we ouder zijn.” Via een collega kreeg ik het artikel ‘𝘞𝘦𝘳𝘬𝘵𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘵𝘪𝘫𝘥’ uit Nursing onder ogen. Deze pagina is een samenvatting van een poll onder verpleegkundigen. Mijn ogen blijven hangen bij de redenen waarom men géén overuren schrijft. Ik voel m’n maag ineenkrimpen. En de tranen springen in mijn ogen.
“Ik ga niet zo hard meer hoor,” zegt ze, terwijl ik achter haar aan naar binnen loop.
“Dat hoeft ook niet,” antwoord ik ferm. Ze lacht. Het is alweer even geleden dat we elkaar zagen. Een kruis boven de deur.
Een rozenkrans aan een spijkertje. Een kaarsje bij de Mariagrot. Een bijbel naast het bed. Symbolen van geloof. In en om de huizen waar ik binnen mag stappen om zorg te verlenen. “Weet je wat ik tegen ons ma zei?” grijnst hij. “Dat is niks voor Miranda. Zodra de cliënten haar ontmoeten, willen ze niet meer dood.”
Ze barsten allebei in lachen uit. Ik krijg er een kleur van, maar neem het compliment in ontvangst. “Zuster…?” vraagt hij, zoals altijd, bij binnenkomst. Ik noem mijn naam en zie de herkenning oplichten in zijn ogen. “Oh ja, zuster Miranda uit Etten-Leur.” Een spelletje dat we in de loop der tijd zijn gaan spelen, een ritueel van vertrouwdheid.
“Zo! Dat noem ik nog eens wat gymnastiek in de avond!” roep ik, terwijl ze haar benen de lucht in gooit, zodat ik haar steunkousen kan uittrekken.
“Ik heb mijn dochter weer ontmoet.” Ze straalt van oor tot oor. Na een lange periode van stilte en gesloten deuren heeft ze haar dochter weer gezien.
|
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. 
Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed
Miranda Koreman
06-24888663 |
© COPYRIGHT 2025. ALL RIGHTS RESERVED.