|
Ik tref haar bij de bibliotheek, in de hal waar ik net kennisgemaakt heb met een vrijwilliger. Ik begrijp dat ze al langere tijd een paar boeken te leen heeft, maar deze nog niet heeft geretourneerd. Ze is gediagnosticeerd met dementie, dus de kans dat ze hier zelf nog aan denkt, schat ik klein.
“𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘣𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯𝘸𝘶𝘳𝘮,” zegt ze trots.
0 Comments
Ik loop achter mijn medecursisten aan langs de rij en geef iedereen een hand. Terwijl ik voortbeweeg, merk ik dat ik steeds sneller ga lopen. Ik registreer de aanraking, maar voel mezelf haasten.
Ik ben de laatste in de rij. En ergens in mij klinkt de stem: 𝘫𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘵𝘦𝘮𝘱𝘰. Dus ik versnel. De pijn van de afgelopen dagen bleek de voorbode van gordelroos. Wanneer ik haar vanavond tref, gaat het iets beter. De pijn en jeuk zijn nu te dragen, maar: “𝘐𝘬 𝘸𝘦𝘦𝘵 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘸𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘻𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘦𝘵,” zegt ze. De pijn van de afgelopen dagen bleek de voorbode van gordelroos.
“Weet je wat ik tegen ons ma zei?” grijnst hij. “Dat is niks voor Miranda. Zodra de cliënten haar ontmoeten, willen ze niet meer dood.”
Ze barsten allebei in lachen uit. Ik krijg er een kleur van, maar neem het compliment in ontvangst. Wanneer ik haar leer kennen, heeft ze een paar slechte nachten achter de rug. Haar ademhaling zit hoog.
“Zou het hyperventilatie kunnen zijn?”, vraagt ze. “Zuster…?” vraagt hij, zoals altijd, bij binnenkomst. Ik noem mijn naam en zie de herkenning oplichten in zijn ogen. “Oh ja, zuster Miranda uit Etten-Leur.” Een spelletje dat we in de loop der tijd zijn gaan spelen, een ritueel van vertrouwdheid.
“Zo! Dat noem ik nog eens wat gymnastiek in de avond!” roep ik, terwijl ze haar benen de lucht in gooit, zodat ik haar steunkousen kan uittrekken.
Sinds ze beseft dat het leven van haar jongste zus eindig is, vliegen haar bloedsuikerwaarden alle kanten op.
“Kijk nou wie ik vond op de oprit?” Hij kijkt haar lachend aan wanneer we, via de achtertuin en de garage, hun keuken binnenlopen.
Je wilt doen, creëren en ondernemen waar jij blij en vrolijk van wordt. Je wilt je gelukkig voelen. Je bent er klaar mee steeds tegen dezelfde situaties en patronen aan te lopen, waardoor je twijfelt, onrust ervaart en de frustratie toeneemt. Dus je kiest en zet de stap naar een vrijer en gelukkiger leven. En dan gebeurt het: je keel zwelt op, je voelt tranen opkomen en je hart trekt samen. Je bevriest en je voelt dat je gaat afhaken. Dit is een stress reactie van je lijf. Ook wel brain fog genoemd. Dit geeft een vervelend gevoel, maar met deze zeven stappen op te lossen en te voorkomen.
|
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. 
Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed
Miranda Koreman
06-24888663 |
© COPYRIGHT 2025. ALL RIGHTS RESERVED.