|
Haar man laat me binnen. Ik loop de trap op, zonder te weten in welke hoedanigheid ik haar zal aantreffen — en of ze me nog herkent. Het is zeker negen maanden geleden dat ik hier voor het laatst was. Toen was ze erg verzwakt en mager.
0 Comments
“Ik ga niet zo hard meer hoor,” zegt ze, terwijl ik achter haar aan naar binnen loop.
“Dat hoeft ook niet,” antwoord ik ferm. Ze lacht. Het is alweer even geleden dat we elkaar zagen. “Weet je wat ik tegen ons ma zei?” grijnst hij. “Dat is niks voor Miranda. Zodra de cliënten haar ontmoeten, willen ze niet meer dood.”
Ze barsten allebei in lachen uit. Ik krijg er een kleur van, maar neem het compliment in ontvangst. Wanneer ik haar leer kennen, heeft ze een paar slechte nachten achter de rug. Haar ademhaling zit hoog.
“Zou het hyperventilatie kunnen zijn?”, vraagt ze. Ik zet “Lang zal ze leven” in zodra ze opendoet. Ze lacht. Ze weet dat ze jarig is. In de keuken staan gebakbordjes en koffiekopjes klaar. “Vandaag komen mijn vriendinnen,” zegt ze. Maar ik weet dat ze vandaag naar de dagopvang gaat.
Je staat me bij het hek op te wachten. “Ik dacht, ik zal je hier even opvangen, gezien de bijzondere situatie met mijn vader. Je hebt er vast al iets over gehoord?” Ik schat je eind twintig, begin dertig.
|
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. 
Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed
Miranda Koreman
06-24888663 |
© COPYRIGHT 2025. ALL RIGHTS RESERVED.