|
Ik tref haar bij de bibliotheek, in de hal waar ik net kennisgemaakt heb met een vrijwilliger. Ik begrijp dat ze al langere tijd een paar boeken te leen heeft, maar deze nog niet heeft geretourneerd. Ze is gediagnosticeerd met dementie, dus de kans dat ze hier zelf nog aan denkt, schat ik klein.
“𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘣𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯𝘸𝘶𝘳𝘮,” zegt ze trots.
0 Comments
Ik loop achter mijn medecursisten aan langs de rij en geef iedereen een hand. Terwijl ik voortbeweeg, merk ik dat ik steeds sneller ga lopen. Ik registreer de aanraking, maar voel mezelf haasten.
Ik ben de laatste in de rij. En ergens in mij klinkt de stem: 𝘫𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘵𝘦𝘮𝘱𝘰. Dus ik versnel. “Als je samen bent, ga je om elf uur naar bed. Nu zit ik vanaf zes uur alleen en ga ik vroeg slapen. Dan gaat de tijd sneller.”
Ze ligt net in bed en trekt het dekbed tot onder haar kin. Waterig ogen kijken me aan. Zodra de deur opengaat, klampt ze zich aan me vast. Ik zie de paniek in haar ogen. Haar geld is weg, ze weet het zeker. Het zit niet meer in haar tas.
Ik kom binnen en hoor de stemmen van 𝘉𝘦𝘴𝘵𝘦 𝘡𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳𝘴 door de kamer klinken. Zij zit in haar stoel, ogen gesloten, haar lichaam iets naar links hangend. Haar man wrijft zacht over haar wang, een gebaar dat meer zegt dan duizend woorden.
Ik bel aan met de sleutel in mijn linkerhand. Ik weet niet of er familie aanwezig is, of dat ze alleen is.
Haar schoondochter opent de deur. In mijn niet-werk kleding zie ik haar kort fronsen. “𝘐𝘬 𝘬𝘢𝘯 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘮𝘦𝘦𝘳,” zegt ze, terwijl ze moeizaam van de badkamer naar haar slaapkamer loopt, steunend op haar rollator.
Haar man laat me binnen. Ik loop de trap op, zonder te weten in welke hoedanigheid ik haar zal aantreffen — en of ze me nog herkent. Het is zeker negen maanden geleden dat ik hier voor het laatst was. Toen was ze erg verzwakt en mager.
Een van de sportdames van Pilates vraagt geregeld naar ons Pieterpad-avontuur.
“Dat wil ik ook nog wel eens doen, maar m’n man wil niet. Hij vindt ons daar te jong voor. Hij zegt dat we dat later wel doen, als we ouder zijn.” |
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. 
Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed
Miranda Koreman
06-24888663 |
© COPYRIGHT 2025. ALL RIGHTS RESERVED.