Babbeltruc

De vrouw had voor haar deur gestaan met een tas vol aardbeien en kersen. Onder het mom van ‘liefdadigheid’. Zij was verrast geweest, want ze had eigenlijk iemand van de thuiszorg verwacht. De vrouw was betrouwbaar overgekomen.

Ze waren naar de keuken gelopen waar de vrouw het fruit in de gootsteen had gelegd. Op verzoek had zij een vergiet gepakt om het fruit schoon te spoelen. Kort daarop hoorde ze geluiden uit de slaapkamer en voelde direct ‘dit klopt niet’.

“Ik wist, ik moet hier weg, want dadelijk sta ik klem.” Ze had gezegd dat ze naar het toilet moest. Ze heeft op haar alarmknop gedrukt waarna ze langs de vrouw de hal in kon glippen. Toen zag ze twee mannen uit haar slaapkamer komen. Ze werd de gang in geduwd waarna de oplichters met de noorderzon vertrokken.

“Ik heb geloof ik geschreeuwd en gegild en bij iedereen aangebeld in de gang.” Ze kan het zich niet meer exact herinneren. Het ging allemaal zo snel.

“Er stond zes man politie in huis. Toen kwamen de vragen. Dat vond ik moeilijk.”

Als buit hebben ze het horloge van haar overleden man meegenomen. “Meer niet. Daar hebben ze de kans niet voor gekregen.” Ze zegt het lachend, maar de schrik zit in haar lijf. En het gevoel van veiligheid is verdwenen.

Tijdens de zorg praat ze af en aan over de gebeurtenis. Iedere keer herinnert ze zich weer iets.

Er wordt voldoende aandacht besteedt aan voorlichting en advies over babbeltrucs. Over hoe je het herkent en tips om hiermee om te gaan. Maar er is nauwelijks aandacht voor de gevolgen ervan, zoals slecht slapen, emoties en stressklachten. Want het is exact zoals ze tegen me zei: “Nu begint het pas.”

Voor mij betekent dit alert zijn op emotionele en lichamelijke reacties. Tijd en ruimte geven aan emoties (in plaats van de opmerking die ze ontving: ‘je moet er maar niet meer te veel aan denken’). Haar stil te laten staan bij wat haar is overkomen, maar ook te zorgen voor voldoende afleiding. Daar oog voor hebben is essentieel voor de verwerking. Ook als je 92 jaar bent. ❤️