Getuige

Terwijl ik haar zorg bied, kijkt zij naar haar dochter die aan de andere zijde van het bed staat. Ik zie haar lippen bewegen, maar er komt geen geluid meer uit. Ze is stervende, maar haar blik is zo helder en liefdevol.

“Ik weet niet wat ze wil zeggen. Ik kan het niet horen.” Haar dochter haalt haar schouders op en richt een ‘ik heb geen idee’ blik richting mij en haar schoonzus, die aan het einde van het bed staat.

Ik ben geen expert in liplezen, maar ik denk te zien wat ze wil zeggen. Ik nodig haar dochter uit om haar oor dichtbij haar moeders mond te brengen. En moedig haar aan, met alles wat ze in zich heeft, de woorden nogmaals uit te spreken.

“Ik hou van jou”, komt zachtjes, maar hoorbaar, over haar lippen. Ik zie haar dochter schrikken. Ze kijkt haar moeder aan en zegt heel snel dat ze ook van haar houdt.

Ik ben inmiddels gestopt met waar ik mee bezig ben. Ik kijk en aanschouw. Het is stil in de kamer. “Dat heeft ze nog nooit gezegd”, hoor ik haar dochter zeggen. De tranen rollen over haar wangen. Ze weet zich duidelijk geen houding te geven. Ze wil weglopen en ook weer niet. Ze geeft haar schoonzus een soort van knuffel, wiens handen gauw enkele waterlanders van haar wangen wegveegt.

“Dit mag er zijn”, zeg ik en reik over haar moeder heen mijn hand aan en leg haar hand op die van haar moeder. “Ik hou ook van jou mam”, zegt ze nogmaals en daarna nog een keer. Dit keer rustiger, zachter en met veel gevoel in haar stem. Een moment tussen moeder en dochter wat ook mij niet onberoerd laat.

Menselijke verbinding.
Hier kan geen robot, chatbot of pil tegenop.

Iedere keer opnieuw mag ik getuige zijn van intieme, heftige en mooie gebeurtenissen. Waarbij alles draait om voelen en gevoel, om raken en geraakt worden. En dát, exact dát is wat m’n werk zo bijzonder en waardevol maakt. Die momenten dat het masker wegvalt en de pure, authentieke binnenzijde zich toont. En de taal van het hart spreekt. ❤️