Wensboom

“Heb je het nieuws al gehoord?” Uw stem klinkt verrukt. Ik doe alsof ik nog niets heb vernomen, pak een stoel en ga bij u zitten.

“Ik heb een prijs gewonnen!” Uw nicht heeft een paar maanden geleden gevraagd wat u graag nog eens zou willen doen. Zij heeft het kaartje met uw verlangen opgehangen in de wensboom, die lange tijd bij de ingang van het appartementencomplex heeft gestaan.

“Mijn wens is uitgekozen. Alles wordt geregeld. Een rolstoel. Vervoer. Chauffeur. Alles. Ik win nooit wat. Bijzonder hè.” Ik ben zo blij voor u!

Wanneer het uitje gaat plaatsvinden, is nog onduidelijk, maar u hoopt dat er snel een datum wordt geprikt. Had u een voorgevoel?

De laatste tijd namen de valpartijen toe. De eerste paar keer konden we er samen nog om lachen. Vooral om de plekken op uw lichaam die alle kleuren van de regenboog aannamen. Wekelijks was er wel een nieuw ‘kunstwerk’ te zien, zoals wij dat waren gaan noemen. “Wat denk jij, wat is het nu waard?”, vroeg u dan. “Onbetaalbaar”, zei ik dan. Soms zei ik ook dat het nog wel wat creatiever kon, waar u dan smakelijk om kon lachen.

Na iedere val, namen uw angst en onzekerheid toe. Na iedere val, leverde u in, maar krabbelde ook weer op. Tot de laatste keer. En u niet meer zelfstandig uit bed kon komen of kon opstaan uit uw stoel. De pijn ondraaglijk werd. En u geestelijk ook begon in te leveren. Verwarder werd. En er een moment kwam dat u opgenomen moest worden in het ziekenhuis.

U wilde nog een keer naar het graf van uw broer in Limburg. Het was dertig jaar geleden dat u hier voor het laatst geweest was. Uw wens zou over twee dagen in vervulling gaan.

Nu geef ik uw nichten een knuffel. Op het plein voor de kerk waar we zojuist afscheid van u hebben genomen.

Ik troost me met de woorden van Toon Hermans op de achterzijde van het gedachteniskaartje. Ze hadden niet passender kunnen zijn:

Omdat er liefde is,
bestaat er geen voorbij.
In alle eeuwigheid ben jij. ❤️