Zo simpel is het

Ik tref haar bij de bibliotheek, in de hal waar ik net kennisgemaakt heb met een vrijwilliger. Ik begrijp dat ze al langere tijd een paar boeken te leen heeft, maar deze nog niet heeft geretourneerd. Ze is gediagnosticeerd met dementie, dus de kans dat ze hier zelf nog aan denkt, schat ik klein.
“𝘐𝘬 𝘣𝘦𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘦𝘤𝘩𝘵𝘦 𝘣𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯𝘸𝘶𝘳𝘮,” zegt ze trots.

Ik stel voor om samen haar boeken te zoeken op haar kamer. Dat vindt ze goed. Haar naam heb ik via de vrijwilliger, maar waar ze precies woont… geen idee. Het is pas mijn derde dag hier en ben soms de weg kwijt. Zij ook, zegt ze, maar ze weet gelukkig nog naar welke etage ze moet. 𝘚𝘰 𝘧𝘢𝘳 𝘴𝘰 𝘨𝘰𝘰𝘥.

Op de afdeling wil ze een kamer binnenlopen die niet van haar is. In de gang zie ik een zorgcollega, die vriendelijk gebaart waar ik moet zijn. Haar naam schittert op de voordeur. Ik stap achter haar aan naar binnen.

Even later komt een vrijwilliger drinken en een koekje brengen. Zo zitten we samen naast elkaar, kletsend over haar hobby’s: lezen, schrijven, maar vooral schilderen. Haar schilderijen pronken door de hele kamer. Ze heeft niet één stijl. Ze begint gewoon, zegt ze, en ziet wel wat er ontstaat.

“𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥𝘦𝘳 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘦𝘦𝘧 𝘣𝘦𝘦𝘯? 𝘕𝘰𝘶 𝘦𝘯?”

Hier raakt ze me.
Want de angst om het niet goed te doen laat zich in alle toonaarden horen, deze dagen.
Onzekere stemmen in mij.
Kan ik dit wel?
Iets in mij wil dit ongemak het liefst overslaan.

Nieuwe werkgever, nieuwe bewoners, nieuwe collega’s, nieuwe locaties, nieuwe gebruiken, tradities en religies. Nieuwe structuur en nieuw ritme. Ik spreek dit naar haar uit.

“𝘑𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘻𝘪𝘫𝘯. 𝘞𝘪𝘭 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘸𝘪𝘵𝘵𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘦𝘱? 𝘋𝘢𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥𝘦𝘳 𝘫𝘦 𝘦𝘦𝘯 𝘸𝘪𝘵𝘵𝘦 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘦𝘱. 𝘐𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘰𝘪? 𝘔𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘦𝘳 𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘨.”

Mijn basis is weggevallen.
Die mag ik opnieuw opbouwen.
In kleine, zachte stapjes, mijn gevoelens omarmend.

“𝘋𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭”, zegt ze, terwijl ze naar de reeks schilderijen aan de wand wijst. “𝘌𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘭𝘨 𝘪𝘬. 𝘡𝘰 𝘴𝘪𝘮𝘱𝘦𝘭 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵.”

Ondertussen hebben we twee van de drie boeken gevonden. Ze beweegt van “𝘋𝘢𝘵 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯” naar “𝘡𝘰𝘳𝘨 𝘫𝘦 𝘨𝘰𝘦𝘥 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘣𝘰𝘦𝘬𝘦𝘯?”

Ik beweeg mee met haar, en zij met mij.

“𝘛𝘰𝘵 𝘥𝘦 𝘷𝘰𝘭𝘨𝘦𝘯𝘥𝘦 𝘬𝘦𝘦𝘳!”, zwaait ze vrolijk naar me als ik wegga.

Het laten ontstaan.
Vertrouwen op mijn gevoel.
Dat is wat ik te doen heb.
Zo simpel is het, en dat mag ik langzaam leren ❤️