Zelfreflectie

Een van de sportdames van Pilates vraagt geregeld naar ons Pieterpad-avontuur.
“Dat wil ik ook nog wel eens doen, maar m’n man wil niet. Hij vindt ons daar te jong voor. Hij zegt dat we dat later wel doen, als we ouder zijn.”

Bij m’n tante proefde ik dat het een wens is die ze voorlopig geparkeerd heeft toen ze hoorde dat wij het Pieterpad lopen:
“Altijd al willen doen… maar nu nog even niet.”
Ze zorgt al jaren voor mijn oom, die Alzheimer heeft.

En vandaag nog zei een cliënt van 81, van wie de man recent is overleden, toen ze over ons Pieterpad-verhaal hoorde:
“Geniet ervan meid, en doe het nú. Het is voorbij voor je het weet. Wij waren 59 jaar samen. Je weet dat een van de twee eerst gaat. Dat wist ik al jaren. En tóch komt het sneller dan je denkt.”

Voor mij zijn dit boodschappen.
Uitnodigingen. Lessen.
Om te kijken met andere ogen.
Om niet te wachten met de dingen die ik écht wil doen. Want op een dag is er geen tijd meer. Of kan het gewoon niet meer.

Het Pieterpad — vorig jaar nog geplakt op m’n moodboard. Met manlief besproken. Uitgezocht. En nu: we lopen het echt.
Etappe voor etappe. Door bossen, weilanden, dorpen, stilte.
En terwijl we wandelen, gebeurt er nog iets anders: we vertragen. We denken na. We voelen.
Het pad loopt niet alleen van Pieterburen naar de Sint-Pietersberg.
Het loopt ook naar binnen.
Naar onszelf. Naar wat ons raakt, wat we verlangen of mogen loslaten.

Voor velen is dit de tijd van lummelen, vakantie vieren, even niets hoeven.
Juist dan is het moment om stil te worden.
Om te luisteren naar wat er in je leeft.

Een reflectiemoment.
Want ook dat is zelfzorg.

Sta eens stil bij een paar vragen die je zachtjes uitnodigen om naar binnen te luisteren:
• Wat raakt me de laatste tijd? En waarom?
• Waar verlang ik écht naar, als ik eerlijk ben?
• Wat wil er gevoeld, geheeld of gezegd worden?

Gun jezelf die aandacht.
Niet later. Niet als je ouder bent.
Maar nu. 💚