Werktaken in eigen tijd

Via een collega kreeg ik het artikel ‘𝘞𝘦𝘳𝘬𝘵𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘵𝘪𝘫𝘥’ uit Nursing onder ogen. Deze pagina is een samenvatting van een poll onder verpleegkundigen. Mijn ogen blijven hangen bij de redenen waarom men géén overuren schrijft. Ik voel m’n maag ineenkrimpen. En de tranen springen in mijn ogen.

𝗪𝗮𝘁 𝗱𝗼𝗲𝗻 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝘀𝘇𝗲𝗹𝗳 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝘁𝗲𝗸𝗼𝗿𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝘇𝗼𝗿𝗴𝘃𝗲𝗿𝗹𝗲𝗻𝗲𝗿𝘀.

De woorden die ik daar lees, zijn geen feiten. Het zijn overtuigingen. Ingeprent. Verankerd. Maar sta eens stil. En vraag jezelf af. 𝘡𝘪𝘫𝘯 𝘻𝘦 𝘸𝘢𝘢𝘳? 𝘡𝘪𝘫𝘯 𝘻𝘦 é𝘤𝘩𝘵 𝘸𝘢𝘢𝘳?

Ik zeg niet dat ik nooit iets doe in eigen tijd. Maar áls ik het doe, is het bewust. Geen gewoonte of automatisme. Elke keer kies ik opnieuw.

En dan lees ik die redenen… en voel ik hoe diep dit zit:

🔸“Het hoort nu eenmaal bij mijn werk.”
Staat dat ergens? In je functieomschrijving? Dat jij werk doet waar je geen cent voor krijgt?

🔸“Het wordt gewoon van me verwacht.”
En dus doe je het maar, terwijl je voelt dat het niet klopt?

🔸“Er is al zo weinig geld voor de zorg, als ze onze overuren ook nog moeten uitbetalen…”
Is dat jouw verantwoordelijkheid?

🔸“Mijn werkgever gaat failliet als we echt alles schrijven wat we doen.”
Als iedereen het nou eens wél deed… zouden ze in Den Haag eindelijk zien hoeveel werk wij écht verzetten.

🔸”Niemand schrijft bij ons overuren omdat het roosterprogramma zo ingewikkeld is.”
Serieus? Je laat een systeem bepalen of jij je werk waardeert?

🔸“Ik kies er zelf voor om eerder te komen, om rustig koffie te drinken en rapportages te lezen.”
Maar dat lezen 𝘪𝘴 werk.

🔸“Ik declareer niet, want soms ben ik ook minder efficiënt, bijvoorbeeld als ik een praatje maak met een vrijwilliger of familie.”
En hoe waardevol denk je dat die aandacht voor hen was?

𝗛𝗼𝗲 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗲𝘃𝗼𝗹 𝘃𝗶𝗻𝗱 𝗷𝗶𝗷 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸?

Deze woorden komen uit m’n tenen. Omdat ik weet hoe het voelt om mezelf níet waardevol te vinden. Onzichtbare overuren te draaien. Altijd bereikbaar te zijn. Ook tijdens vakanties. Tot ik mijn patronen en overtuigingen ben gaan bevragen en omvormen. Naar gedachten die me wél dienen. Waarin ik verantwoordelijkheid neem voor mezelf. Niet door naar anderen te wijzen, maar door te kiezen voor mezelf.

Want zolang jij blijft geloven dat het “erbij hoort”, verandert er niets.

De woorden van Jeanne te Nijenhuis-Schipper raken me diep:
“𝘞𝘦 𝘩𝘦𝘣𝘣𝘦𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘫𝘢𝘳𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘢𝘤𝘤𝘦𝘱𝘵𝘦𝘦𝘳𝘥 𝘮𝘦𝘵 𝘻’𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘯; 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘦𝘤𝘩𝘵 𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘷𝘦𝘳𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘵.”

Het begint bij bewustwording.
Bij jezelf blijven afvragen: “𝘞𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘥𝘰𝘦 𝘪𝘬 𝘸𝘢𝘵 𝘪𝘬 𝘥𝘰𝘦?”
Bij zien wat we normaal zijn gaan vinden.
Bij opnieuw kiezen.
Voor gezonde grenzen. Voor erkenning van je tijd. Voor jezelf.

De cultuur verandert pas als jij het doet.
Dat is geen opstand. Dat is zelfzorg.
En het begint bij jou. 🧡

Het volledige artikel is te lezen op:
https://www.nursing.nl/de-onzichtbare-overuren-van-verpleegkundigen/