Weersinvloeden

“Goedemorgen…!” begroet ik haar enthousiast als ze de deur opent. Ze lacht bescheiden en loopt voor me uit richting de woonkamer.

“Is het een goede morgen, ja?” vraagt ze, terwijl ze me even aankijkt.
Ik glimlach. “Voor mij wel. En voor u?”

“Geen idee. Wat voor weer is het buiten?”

Ik geef een klein weerbericht – droog, zonnig, beetje winderig.
“Hangt uw stemming af van het weer?” vraag ik terug.
Ze kijkt me verbaasd aan. “Voor jou niet dan?”

Uhh… nee.

Het liefst zie ik twaalf maanden een blauwe lucht, 22 graden en een zacht briesje. Maar dit is Nederland. We hebben vier prachtige seizoenen – godzijdank – en die brengen álles met zich mee. En toch: mijn humeur hangt daar niet vanaf.

Voor mij.
Voor velen wél.

Voor veel mensen is het weer het gesprek van de dag. Het ankerpunt. De verklaring voor hoe ze zich voelen.
Hun stemming stijgt of daalt met de temperatuur.

“Wat breng jij slecht weer mee!”
Of: “Jij mag binnenkomen, want je hebt de zon meegenomen.”
Lief bedoeld misschien, maar ook veelzeggend. Want hoe zij zich voelen, lijkt dan niet aan henzelf te liggen. Maar aan het weer. Of aan mij in dit geval.

Maar hoe kun je eigenaar zijn van je gevoel als je het telkens buiten jezelf legt?

Veel mensen hebben nooit écht geleerd zichzelf belangrijk te vinden. Hun eigen behoeften te voelen. Te doen waar zíj zin in hebben.
Dus ja, ik begrijp waar het vandaan komt.
Maar ik kies ervoor die collectieve gewoonte niet voort te zetten.

Ik doe het anders.
Voor mijn eigen bestwil. Voor mijn eigen welzijn.

En begrijp me goed: het weer heeft wel degelijk invloed.
Als het buiten tropisch warm is, zoals deze week, voel ik dat óók. In m’n lijf. In m’n hoofd. Tijdens m’n werk. De warmte vertraagt me, maakt me loom, soms zelfs prikkelbaar.
En als de herfst haar intrede doet met eindeloze grijze dagen, voel ik mijn stemming dempen. Minder licht kan immers de aanmaak van serotonine verminderen.
Weer kan ook oude emoties losmaken.
Net als een plotselinge bui kunnen ze overwaaien of blijven hangen.

Maar - en dat is de kern - er gebeurt niet alleen iets 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯 ons.
Er gebeurt ook van alles 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯𝘪𝘯 ons. De hele dag door.

De vraag is: 𝗵𝗼𝗲 𝗹𝗮𝗮𝘁 𝗷𝗶𝗷 𝗷𝗲 𝗯𝗲ï𝗻𝘃𝗹𝗼𝗲𝗱𝗲𝗻 𝗱𝗼𝗼𝗿 𝘄𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗯𝘂𝗶𝘁𝗲𝗻 𝗷𝗲 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝘁?
Wat laat je toe? En waar trek jij de grens?

We reageren vaak razendsnel, en ongemerkt, op wat er om ons heen gebeurt. En dan geven we het weer, de hitte, de ander of de situatie de schuld van hoe we ons voelen.
Maar ík kan besluiten de zon niet verantwoordelijk te maken voor mijn chagrijn.
Of de hitte voor mijn onrust.

Dat is niet altijd makkelijk.
Maar het is wél mogelijk.

Door te kiezen.
Welke invloed ik van 𝘣𝘶𝘪𝘵𝘦𝘯𝘢𝘧 toelaat.
En welke invloed ik van 𝘣𝘪𝘯𝘯𝘦𝘯𝘶𝘪𝘵 doorgeef. ❤️