Wanneer begrijpen belangrijker is dan oplossen

Zodra de deur opengaat, klampt ze zich aan me vast. Ik zie de paniek in haar ogen. Haar geld is weg, ze weet het zeker. Het zit niet meer in haar tas.

Even later komt een collega binnen. Ze reageert snel en praktisch, maar haar woorden sluiten niet aan bij de beleving van haar. Ik zie dat dit de onrust alleen maar versterkt.

Ik pak haar handen vast, richt me tot haar, bevestig dat ik hoor wat ze zegt en blijf in haar verhaal aanwezig. Dat lijkt ruimte te geven. We nemen plaats in de dichtstbijzijnde stoelen. Even later schuift een andere bewoner aan. We maken een praatje en langzaam zakt de spanning. De rust keert terug.

Daarna ga ik verder met wat ik eigenlijk kwam doen: een cliënt van de thuiszorg in bad helpen. Zij mag gebruik maken van de badkamer op deze woongroep. Vanwege haar spasmen is dat wekelijks nodig, zodat haar spieren ontspannen.

In de zorg ligt de nadruk vaak op het praktische: oplossingen zoeken, feiten checken, tijd bewaken. Begrijpelijk, zeker in de drukte van alledag. Toch schuilt er kracht in een andere benadering: meegaan in de beleving van de cliënt. Niet om de werkelijkheid te bevestigen, maar om het gevoel te erkennen.

Gevoelszorg betekent voor mij aanwezig zijn bij de emotie, zodat iemand zich gehoord en gezien voelt. Alleen al door te erkennen van wat er in iemands binnenwereld speelt, kan er rust ontstaan. Zelfs wanneer de situatie feitelijk niet verandert, kan de ervaring van de ander wél veranderen.

Het vraagt om een houding van openheid en respect, ook wanneer de tijd schaars is. Want zelfs in de hectiek is er altijd tijd om écht mens te zijn voor de ander. ❤️