Volg je eigen weg

“Weet je wat ik tegen ons ma zei?” grijnst hij. “Dat is niks voor Miranda. Zodra de cliënten haar ontmoeten, willen ze niet meer dood.”
Ze barsten allebei in lachen uit.
Ik krijg er een kleur van, maar neem het compliment in ontvangst.

Ze tonen interesse in mijn werk bij het hospice.
En ik vertel dat ik onlangs heb besloten te stoppen.
Een keuze die ik eerlijk gezegd niet verwacht had.
Niet vanwege de palliatieve zorg.
Maar ik gedij niet ‘binnen de muren’.
Het past me niet.
“Ik ben een buitenmens. Ik wil naar de mensen toe.”

“Dicht bij jezelf blijven. Dat is heel belangrijk,” zegt hij.
En zo voelt het ook.

In zorgland is dat echter geen vanzelfsprekendheid.
Daar lijkt het de norm om altijd ‘ja’ te zeggen.
24/7 ‘aan’ te staan.
Grenzen over te gaan.
Gevoelens te negeren.
Signalen van je lijf te onderdrukken.
Pilletje erin en dóórrr…

Kiezen voor mezelf, zeker als dat gevolgen heeft voor anderen, is niet mijn tweede natuur.
Het kost tijd. Energie. Innerlijke processen.
Maar ik ga het wél aan, zodra ik voel dat er iets wringt.
Als er ineens fysieke klachten opduiken.
Het gaat gepaard met vallen en opstaan.
Steeds weer.
Maar ik word er beter in.

Ik zie het nu niet meer als falen, maar als een waardevolle ervaring die bijdraagt aan mijn groei en ontwikkeling.
En het moedigt me aan om mijn eigen weg te blijven bewandelen.

Mijn laatste dag bij het hospice zit erop.
Ik kijk met waardering terug op alles wat ik mocht leren, ervaren, voelen en neem het mee de thuiszorg in.
Rijker, wijzer, vrijer.
Eerst maar eens vakantie vieren.
De rest volgt vanzelf.
Als ik mijn hart blijf volgen.

En waar de ene deur sluit, gaat een andere open. Er komt een vervolg op de succesvolle pilot complementaire zorg die we het afgelopen half jaar hebben gedraaid…
Wat een cadeau. 💝

𝗛𝗲𝗿𝗸𝗲𝗻𝗯𝗮𝗮𝗿?
𝗛𝗼𝗲 𝗯𝗹𝗶𝗷𝗳 𝗷𝗶𝗷 𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄 𝗮𝗮𝗻 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗼𝗺𝗴𝗲𝘃𝗶𝗻𝗴 𝗱𝗶𝗲 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝗷𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴𝘁?
𝗜𝗸 𝗯𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗻𝗶𝗲𝘂𝘄𝗱 𝗻𝗮𝗮𝗿 𝗷𝗼𝘂𝘄 𝗲𝗿𝘃𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴.