Voelen in plaats van volgen

Ik loop achter mijn medecursisten aan langs de rij en geef iedereen een hand. Terwijl ik voortbeweeg, merk ik dat ik steeds sneller ga lopen. Ik registreer de aanraking, maar voel mezelf haasten.
Ik ben de laatste in de rij. En ergens in mij klinkt de stem: 𝘫𝘦 𝘮𝘰𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘴𝘤𝘩𝘪𝘦𝘵𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘬 𝘵𝘦𝘮𝘱𝘰. Dus ik versnel.

Tijdens de studiedag van 𝗦𝗵𝗮𝗻𝘁𝗮𝗹𝗮 𝗦𝗽𝗲𝗰𝗶𝗮𝗹𝗲 𝗭𝗼𝗿𝗴 neemt haptotherapeute 𝗠𝗮𝗿𝗶𝗲𝗸𝗲 𝗦𝘁𝗼𝗲𝗹 ons mee in de wereld van de haptonomie.

Bij alles wat op je pad komt, kun je je simpelweg afvragen: 𝘐𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘫𝘢 𝘰𝘧 𝘪𝘴 𝘩𝘦𝘵 𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘦𝘦?
Wat gebeurt er dan in je lijf?
Maakt je lichaam een beweging naar voren (boos), naar achteren (angst), naar boven (blij) of naar beneden (verdriet)?

Bij de terugkoppeling geef ik aan dat wat ik in mezelf tegenkom, niet zozeer gaat over het geven van handen, maar over het meegaan in de stroom van de rest. Het raakt een oud patroon in mij dat ik maar al te goed ken. Meegaan in de ratrace. In de versnelling. Van de ander, de groep, het team, de maatschappij, de wereld.
Terwijl ik daar diep van binnen een duidelijke 𝘯𝘦𝘦 bij voel. Ik wil het in mijn eigen tempo doen. Mijn natuurlijke beweging volgen.
Maar ik laat me vaak beïnvloeden door de rest — en wijk af van mezelf. Ik voel verdriet, en er komen tranen.

De tweede ronde doen we met gesloten ogen. Ik loop in mijn eigen ritme — en dat voelt zó anders.

Sindsdien sta ik bewuster stil bij de uitnodigingen die op mijn pad komen — en bij wat ik werkelijk nodig heb.

Zo zei ik 𝘯𝘦𝘦 tegen een bakje thee met een collega uit mijn netwerk.
En zei ik 𝘫𝘢 op een borreldatum in november, om vervolgens te voelen dat ik veel blijer werd van het voorstel in december.

Toen ik twaalf jaar geleden begon met het basisjaar haptonomie, had ik geen idee dat dit de basis zou vormen — letterlijk en figuurlijk — van wat ik nu adem, leef en beweeg: 𝗴𝗲𝘃𝗼𝗲𝗹𝘀𝘇𝗼𝗿𝗴.

Met 𝘻𝘦𝘭𝘧𝘻𝘰𝘳𝘨 als fundament.
Het leren luisteren naar mijn lichaam heeft mijn leven verrijkt op een manier die ik destijds niet kon voorzien.
Beter luisteren naar mezelf en daardoor beter kunnen afstemmen op de ander is essentieel in zorgland.
En affectieve aanraking blijkt daarin een krachtige sleutel.

Ik stopte in het tweede jaar van de haptotherapie-opleiding.
Omdat het voor mij te snel ging.
Ik had meer tijd nodig — om emoties te reguleren, gebeurtenissen te verwerken en opnieuw thuis te komen in mijn lijf.
De lagen in mijn gevoelswereld verkennen is een 𝘰𝘯𝘨𝘰𝘪𝘯𝘨 𝘱𝘳𝘰𝘤𝘦𝘴𝘴.

Het is verweven met wie ik ben.
Dat hoef ik niet te controleren.
Weg te duwen.
Of onder het tapijt te schuiven.

Wél te herkennen.
Te erkennen.
Bij me te nemen.
En in te sluiten.

Zodat het kan verzachten.
En ik de beweging kan maken die goed voelt.
Want me goed voelen, 𝗶𝘀 𝗴𝗼𝗲𝗱 𝘃𝗼𝗲𝗹𝗲𝗻.

En zo is voor mij de cirkel weer rond. 🌿