Vertragen

“Ik ga niet zo hard meer hoor,” zegt ze, terwijl ik achter haar aan naar binnen loop.
“Dat hoeft ook niet,” antwoord ik ferm.
Ze lacht. Het is alweer even geleden dat we elkaar zagen.

In de slaapkamer herhaalt ze mijn woorden, alsof ze ze opnieuw voelt.
“Inderdaad. Ik hoef ook niet zo hard meer.” Ze legt nadruk op het woord ‘ik’.

“Ík wel dan?” grap ik.
En ik vertel haar hoe ik de laatste tijd steeds vaker dingen hoor als:
“Dat laat ik aan de jeugd over,” en ik blijk dus de jeugd te zijn.
Of: “Jij bent jong, jij kan dat nog wel.”

Maar is dat echt nodig?
Moet het allemaal zo hard, zo snel, zo veel?
Of is het een hardnekkig patroon - ingebakken in onze cultuur, doorgegeven van generatie op generatie?
Een norm die zich aandient, zodra je naar school gaat of begint met werken?

Je best doen.
Hard werken.
Presteren.

Maar zelden gaat het over dromen.
Over mijmeren.
Over niets doen, of gewoon stil zijn.

Als kind kon ik eindeloos dromen, maar in de klas werd dat zelden gewaardeerd.

“Je hebt groot gelijk,” zegt ze. “Je hoeft niet altijd te rennen en te sjouwen.”

Steeds vaker hoor ik oudere vrouwen zeggen:
“Ik heb altijd veel te hard gewerkt.”
Vrouwen wier lichamen moe zijn van het dragen.
Van het altijd maar ‘aan’ staan.
Van jarenlang zorgen, regelen en haasten.
Tot hun lichaam simpelweg niet meer wil.
En ze letterlijk worden stilgezet.
“Alsof mijn lijf stop zegt: tot hier en niet verder.”

Ik leerde opnieuw wat het betekent om ‘uit’ te staan, toen ik afgelopen weken genoot van vakantie.
Gewoon even off.
Wat een verademing.

Nu ik weer aan het werk ben, voel ik hoe het ‘aan’ zijn zich stilletjes weer aandient.
En hoe mijn cliënte me er hier en nu aan herinnert dat ik mag vertragen.

Dus adem ik in.
En uit.
Sta stil.
En ben zacht voor mezelf.

Ik hoef niets te doen.
Ik hoef alleen maar te zijn.

Wat een prachtige spiegels zijn onze cliënten toch, als je bereid bent om werkelijk te kijken. En te leren.

En keer ik terug naar mezelf — elke keer een beetje meer.