Van medische zorg naar mensgerichte zorg

Haar man laat me binnen. Ik loop de trap op, zonder te weten in welke hoedanigheid ik haar zal aantreffen — en of ze me nog herkent. Het is zeker negen maanden geleden dat ik hier voor het laatst was. Toen was ze erg verzwakt en mager.

Ze ligt op bed en heeft net haar zuurstof afgedaan. Ik steek mijn hand uit om me voor te stellen, maar nog voor ik iets zeg, glimlacht ze:
“Jou ken ik nog!”

Ik ga op de rand van haar bed zitten. Ze praat me bij over de afgelopen maanden.

Het ging een tijd best aardig, vertelt ze. Tot er een bacterie langskwam en het binnen een week zó slecht ging dat haar man zowel de huisarts als de thuiszorg weer inschakelde. Ze wilde niet worden opgenomen, al was dat medisch gezien eigenlijk wel nodig. Een antibioticakuur doet nu zijn werk.

“Ik ben er nog,” zegt ze zacht. Het gaat gelukkig alweer wat beter dan vorige week.

Ze slaapt slecht, vertelt ze. Al tijden. Uren ligt ze naar het plafond te staren.
“Ik word er gek van,” zegt ze, terwijl ze een hand op haar hoofd legt. Ik voel hoe uitgeput haar lijf is, haar ogen kijken me moe aan.
Dit komt haar herstel niet ten goede.

Ze heeft weleens slaapmedicatie geprobeerd, maar is daarmee gestopt. Vanwege haar COPD durft haar arts verder niets voor te schrijven.
“En dan lig ik maar. Te wachten. Op niets.”

We praten over andere mogelijkheden: natuurlijke middelen zoals valeriaan, kamillethee of lavendelolie. Ik zie hoe haar gezicht iets ontspant bij het idee dat er misschien nog andere ingangen zijn.
Ik beloof wat tips voor haar op een rijtje te zetten.

Wanneer ik haar de volgende ochtend begroet, ziet ze het A4’tje in mijn hand.
“Ik heb huiswerk voor u,” zeg ik. Ze schiet in de lach.

Ze is nieuwsgierig, open. Wel zeg ik erbij dat ze, als ze iets wil inzetten, dit eerst met haar huisarts overlegt — gezien haar medische achtergrond. Die is nogal uitgebreid.

“Ik ben blij dat je hierin meedenkt,” zegt ze. “Weet je, ik heb geen idee. Hier is ook nooit over gesproken.”

Ik vertel haar over mijn holistische visie. Hoe ik naar klachten kijk. Dat ik geloof dat we een brug mogen slaan tussen medisch en welzijn. Tussen lichaam en gevoel.

Van haar COPD zal ze niet genezen. Maar ik kan haar wél voorlichting geven over nachtrust. Over natuurlijke ondersteuning, over kleine aanpassingen in ritme en omgeving. Over hoe je lichaam zich meer ontspannen kan voelen, en daardoor beter tot rust komt.

En als er maar één ding bij zit dat haar helpt om door te slapen — al is het maar twee uur in plaats van één — dan is dat al winst.

Wanneer ik vertrek, zie ik een glimlach op haar gezicht.
“Ik ga eens naar m’n huiswerk kijken,” zegt ze met een knipoog.

Ik glimlach terug. Fijn dat ik met haar een andere zienswijze kon delen.

Eentje van kwaliteit van leven.
Van welzijn.
Van leven. ❤️