Levensles

“Wanneer zie ik je weer?”

Ik vertel haar dat het een week zal duren, omdat ik een paar dagen vrij ben.

“Samen met je man?”

Ze weet dat mijn man wettelijk gezien mijn man niet is, maar dat ik hem zo noem omdat het beter voelt, volwassener, betekenisvoller. Ze vraagt naar onze plannen.

“We vieren dat we dertien jaar samen zijn,” zeg ik. Het begon vorig jaar met kaartjes voor Douwe Bob’s theatertour. Dit jaar kiezen we voor Nijmegen: een ander theater, een nieuwe omgeving. Vorig jaar kregen we sauna-bonnen en stond Berendonck al op onze verlanglijst. En het Pieterpad… dat laat ons hart sneller kloppen. We besloten twee etappes toe te voegen aan ons avontuur. Dus nu trekken we er vier dagen op uit, alles waar we van houden in één.

Ze glimlacht. “Meid, je hebt groot gelijk.” Dan knikt ze naar haar benen. “Ik kan het niet meer…”

Ik slik. Haar woorden landen.

“Juist daarom,” zeg ik. “We doen het nu. Omdat we nooit weten wat morgen brengt.”

Keer op keer houden zij, de mensen voor wie ik zorg, me die spiegel voor. Hun boodschappen zijn krachtig, mits ik bereid ben ze te horen en te zien:
Leef nu. Vier de liefde. Stel niet uit.

“Héél veel plezier samen! Ik hoor volgende week graag hoe het was,” roept ze me na als ik naar de voordeur loop.

Haar leven was geen rozengeur en maneschijn. Maar ze is oprecht blij voor mij. Dat voel ik in elk woord dat ze uitspreekt.

En dát - voelen - is mijn meest waardevolle levensles. Mijn grootste uitdaging. En ook mijn grootste uitnodiging. Want daarin ligt altijd het antwoord.

Wat is de meest waardevolle levensles die jij ooit geleerd hebt?