Ik klim in de pen

Ik klim in de pen.
Wanneer ik voel dat iets niet klopt.
Wanneer ik zie dat regels botsen met menselijkheid.
Wanneer richtlijnen wringen met de praktijk.

Ik klim in de pen.
Niet om dwars te doen.
Maar om te begrijpen.
Om te blijven vragen: 𝘸𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘥𝘰𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘸𝘢𝘵 𝘸𝘦 𝘥𝘰𝘦𝘯?
Zodat besluiten niet alleen vanuit systemen worden genomen, maar ook vanuit het hart.

Ik klim in de pen als:
– een vast sociaal moment voor bewoners voor de derde keer niet doorgaat;
– iemand niet meer alleen naar de bingo durft te lopen, en een vrijwilliger haar niet mag ophalen;
– ik een zieke cliënt geen maaltijd mag brengen ‘volgens de regels’.

Ik klim in de pen.
Niet om met de vinger te wijzen.
Niet om te klagen.
Maar om te vragen: 𝘏𝘰𝘦 𝘻𝘪𝘵 𝘥𝘪𝘵? 𝘏𝘰𝘦 𝘪𝘴 𝘥𝘦𝘻𝘦 𝘣𝘦𝘴𝘭𝘪𝘴𝘴𝘪𝘯𝘨 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘮𝘦𝘯? 𝘒𝘢𝘯 𝘥𝘪𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴?
Om recht te doen aan wat écht belangrijk is: menselijkheid.

En als we de menselijkheid willen behouden in de zorg, moeten we blijven vragen.
Blijven luisteren.
Blijven verbinden.

Dus klim ik in de pen.
En krijg uitleg. En een oplossing.

Denk dus niet te snel: 𝘩𝘦𝘵 𝘩𝘦𝘦𝘧𝘵 𝘵𝘰𝘤𝘩 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘯.
Iedere stem heeft zin.

Ik kan het weten.
Het bracht me dit jaar zelfs bij de Koning en Koningin. 😉

𝗗𝘂𝘀 𝗸𝗹𝗶𝗺 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗽𝗲𝗻.
Voor onze cliënten.
Voor onze medemens. ❤️