Ik hou van huilen

Ik hou van huilen.
Nooit gedacht dat ik dat ooit zou zeggen.

Want ik kropte het op. Schoof het onder het tapijt. Onderdrukte het. Of negeerde het gewoon.
Maar dat laatste lukt me niet meer.

Mijn lichaam reageert direct. Een hoge ademhaling. Een borst die vastzit. Alsof mijn longen schreeuwen om ruimte. Om ontlading.

Toen ik vanmorgen de kalender omsloeg, dacht ik meteen aan het moment dat ik ging samenwonen met manlief. Ik had mijn woning opgezegd en trok bij hem in.
Wat vond ik dat spannend.

Ik had inmiddels een paar jaar aan mijn eigen thuis gebouwd. Een plek waar ik me veilig en vertrouwd voelde.
En dat ruilde ik in — voor de liefde. Voor samen. Voor verbinding.
Voor het opbouwen van een toekomst samen.

Doodeng vond ik het.

Ik weet nog dat ik tijdens het inpakken van de dozen begon te huilen.
Niet meteen hoor. Eerst ging ik maar door. En door.
Tot er ineens op het achterraam werd geklopt.
Daar stond hij. Manlief. Spontaan even langsgelopen om te kijken hoe het met me ging.

Omdat hij voelde wat voor stap dit voor mij was.

Toen hij me vastpakte, kon ik niet anders dan huilen.

Het bleek een gouden beslissing. Maar het ging óók gepaard met verdriet.
In die tijd vond ik daar van alles van.
Want dit is toch iets leuks? Waarom huil ik dan?

Ik zie het zó vaak in de zorgpraktijk.
Mensen die verdriet voelen, maar geleerd hebben dat het er niet mag zijn.
Die het wegduwen. Wegrelativeren. Wegslikken.

“Ach, het waait wel weer over.”
“Ik wil niet huilen.”

Want dit is wat we hebben geleerd:

“Huilen is zwak.”
“Je moet je vermannen.”
“Stel je niet zo aan.”

𝗘𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲𝘁 𝘇𝗶𝗰𝗵 𝘃𝗮𝘀𝘁.
In je lijf.
In je systeem.
Met alle fysieke gevolgen van dien.

Nu voel ik beter.
Ik weet dat het er mag zijn.
Dat het oké is om te voelen.
Dat ook de juiste beslissing verdriet met zich mee kan brengen.
Omdat je iets anders achterlaat.

En dat is oké.

Wat doe jij als je verdriet voelt opkomen?
Waar zit dit in jouw lijf?
En als je het niet uit — wat gebeurt er dan?

𝗩𝗼𝗲𝗹𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴: Wat gebeurt er als je jezelf vandaag toestaat te voelen wat er ís?

Gun jezelf dat.
Zodat je lijf kan opruimen.
En jij weer verder kunt met leven, in plaats van overleven.

Ook dat is 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭𝘴𝘻𝘰𝘳𝘨.

Wij mogen de mensen voor wie wij zorgen leren dat het oké is om te voelen.
Om emoties te uiten.
Maar dat begint bij onszelf.

Dus omarm je emoties.
En wie weet…
ga je er op een dag net zo van houden als ik. ❤️