Geen zittend gat

Drie cijfers in haar cliëntendossier. Dat zie ik niet vaak.

Haar dochter laat me binnen en wijst me de weg. Ze ligt nog onder haar dekbed wanneer ik me aan haar voorstel. Hoewel het al een maand geleden is, feliciteer ik haar alsnog met haar 100ste verjaardag.

Op mijn vraag of ze haar verjaardag gevierd heeft, antwoordt ze: “We hebben het klein gehouden, want mijn zus overleed de week ervoor. Een feest zou niet passend geweest zijn.”

Op de rand van haar bed vertelt ze dat ze twee keer door het oog van de naald is gekropen. “Tijdens de oorlog en door een ongeval. Maar ik ben er nog steeds hoor,” zegt ze met een trotse glimlach.

Breien deed ze graag, maar haar trillende handen laten het niet meer toe. “De steken gingen steeds meer de verkeerde kant op.” Ze schiet in de lach en probeert het te visualiseren met haar handen.

Maar ze zit niet bij de pakken neer. “Ik heb geen zittend gat. Zo zeiden ze dat vroeger. Geen zittend gat.” En dat blijkt: ze blijft het liefst overal staan. Staand uitkleden, wassen, afdrogen en aankleden. Maar het is te riskant. Ze is al vaker gevallen. Dus stimuleren we haar om zoveel mogelijk zelf te blijven doen, maar dan zittend. “O ja,” zegt ze dan, alsof ze het zich net weer herinnert.

Nu haar zus er niet meer is, is zij de laatste overlevende uit een gezin van tien kinderen. Toch straalt ze dankbaarheid uit. “Ik ben blij dat ik er nog ben.” Haar ogen schitteren van levenslust.

Als ik afscheid neem, zeg ik dat ik blij ben haar te hebben ontmoet. Met een grote grijns loop ik naar buiten. Op kantoor tref ik een collega. “Als ik zo 100 mag worden, daar teken ik voor!”

Maar dan realiseer ik me: daar heb ik niets over te zeggen. Maar wat ik wél in de hand heb, is hoe ik met mezelf en het leven omga. En zij? Zij herinnert me daar vandaag weer aan. ❤️