Er is nog zoveel niet gezegd

Ik kom binnen en hoor de stemmen van 𝘉𝘦𝘴𝘵𝘦 𝘡𝘢𝘯𝘨𝘦𝘳𝘴 door de kamer klinken. Zij zit in haar stoel, ogen gesloten, haar lichaam iets naar links hangend. Haar man wrijft zacht over haar wang, een gebaar dat meer zegt dan duizend woorden.

“Mooi programma hè”, zegt ze, nog met haar ogen gesloten. Ik vertel dat ik fan ben en ze glimlacht. “Heb je het gezien?” Ik antwoord dat ik aan het werk ben en het op een ander moment terugkijk.

“Het raakt hè”, zegt ze even later, terwijl ze zich met de rollator langzaam naar de badkamer beweegt. Haar lichaam vraagt begeleiding bij iedere stap, maar haar hart spreekt moeiteloos. Ze kan feilloos aangeven wat ze voelt.

Wanneer ik de aflevering terugkijk, weet ik weer precies waarom dit programma mij zo raakt. Muziek opent de gevoelslaag. Een rijk zelfzorgmoment.

De eerste klanken van 𝘓𝘢 𝘚𝘰𝘭𝘪𝘵𝘶𝘥𝘪𝘯𝘦 vullen de ruimte. Ik versta er geen woord van, maar mijn lichaam begrijpt het.

Dan volgt zangeres Bente met 𝘒𝘢𝘯 𝘫𝘦 𝘮𝘦 𝘻𝘪𝘦𝘯. Nog vóór mijn hoofd doorheeft waar dit lied écht over gaat, stromen de tranen over m’n wangen. Muziek hoeft niet uitgelegd te worden. Het spreekt de taal van gevoel.

En dan komt Typhoon, met zijn versie van 𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘨 𝘻𝘰𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘨𝘥:

𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘨 𝘻𝘰𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘨𝘥
𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘨 𝘻𝘰𝘷𝘦𝘦𝘭 𝘥𝘰𝘰𝘥𝘨𝘦𝘻𝘸𝘦𝘨𝘦𝘯
𝘖𝘱𝘨𝘦𝘬𝘳𝘰𝘱𝘵 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘨𝘨𝘦𝘴𝘵𝘰𝘱𝘵
𝘚𝘵𝘪𝘭𝘨𝘦𝘴𝘶𝘴𝘵 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘦𝘵𝘨𝘦𝘬𝘶𝘴𝘵
𝘈𝘧𝘨е𝘴𝘤𝘩𝘰𝘷𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘸𝘦𝘨𝘨е𝘸𝘰𝘷𝘦𝘯
𝘋𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫

Zo vaak mag ik hiervan getuige zijn. Het zwijgen over gevoel dat zich van generatie op generatie doorgeeft. Ongemak, pijn, verlies, nooit verwoord en dus nooit echt verwerkt. Generatie-overdracht in zijn puurste vorm.

En toch zie ik telkens ook iets anders gebeuren. Dat een liedje, een aanraking of een melodie deuren kan openen. Tijdens het wassen, het aankleden, een zorgmoment. Als ik zacht neurie of een liedje opzet, ontstaat er rust. Vertrouwen. Ontspanning. En dan komen de verhalen. Soms boosheid, soms tranen. Alles mag er zijn.

Het kost niets. En iedereen kan het doen — zorgprofessional, mantelzorger, wie er ook naast staat. Een liedje, neuriën, een melodie. Het opent iets.

Ik geloof dat er een dag komt waarop we samen kunnen zingen:
𝘈𝘭𝘭𝘦𝘴 𝘪𝘴 𝘶𝘪𝘵𝘨𝘦𝘴𝘱𝘳𝘰𝘬𝘦𝘯
𝘈𝘭𝘭𝘦𝘴 𝘪𝘴 𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘥𝘦𝘦𝘭𝘥
𝘓𝘰𝘴𝘨𝘦𝘭𝘢𝘵𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘷𝘳𝘪𝘫𝘨𝘦𝘨𝘦𝘷𝘦𝘯
𝘏𝘢𝘳𝘥𝘰𝘱 𝘣𝘦𝘯𝘰𝘦𝘮𝘥 𝘦𝘯 𝘻𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘰𝘮𝘢𝘳𝘮𝘥
𝘈𝘢𝘯𝘨𝘦𝘯𝘰𝘮𝘦𝘯 𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘩𝘦𝘦𝘭𝘥
𝘋𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘦𝘯 𝘥𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘪𝘫 ❤️

𝗩𝗼𝗲𝗹𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴: Wat draag jij nog met je mee dat gezegd mag worden?