De tijd die niet telt

Ik zet “Lang zal ze leven” in zodra ze opendoet. Ze lacht. Ze weet dat ze jarig is. In de keuken staan gebakbordjes en koffiekopjes klaar. “Vandaag komen mijn vriendinnen,” zegt ze. Maar ik weet dat ze vandaag naar de dagopvang gaat.

Ik kijk om me heen en zoek haar agenda. Haar houvast, maar op dit moment ook echt even de mijne. Haar agenda is spoorloos verdwenen.

Voorzichtig breng ik het ter sprake. Ik zie blinde paniek in haar ogen. “Waar is m’n agenda?” Haar vragen volgen elkaar in razend tempo op. “Er komt geen visite vandaag? Ga ik naar de dagopvang? Hoe kom ik daar? Ik ben jarig, ze komen toch?”

Ik stel haar gerust en bel haar dochter. Alles is geregeld. Maar zij blijft zoeken, wankelen. Dus ik blijf. Ik schrijf een briefje, herhaal rustig wat vandaag gebeurt, wat morgen komt. Steeds opnieuw. Langzaam keert de rust terug.

Dan: “Wil jij checken of de poort open is? Anders kan de visite niet naar binnen.” Mijn hart zakt even. Maar als ik terugkom, zegt ze: “Oh, als ik zo word opgehaald, doe ik de deuren op slot. Dan is het goed, toch?” Ik haal adem. Iets is blijven hangen, maar voor hoe lang?

Dementie kent geen klok. In die twintig geïndiceerde minuten is geen ruimte voor paniek, geen plek voor verloren veiligheid. Alleen menselijkheid. Vandaag was dat het enige wat telde.