|
Hij blijft mijn hand vasthouden terwijl ik me aan hem voorstel. En feliciteer hem met zijn verjaardag.
“79 lentes jong, hoorde ik!” Ik vraag naar zijn dag gisteren. Hij kan zijn ogen nauwelijks openhouden van vermoeidheid, maar ik versta dat hij het leuk heeft gehad.
0 Comments
Ik heb mijn voet nog niet over de drempel gezet of ze duwt me enthousiast de woonkamer in. Trots laat ze me alles zien: een oorkonde, kaarten, bloemen en zelfgemaakte cadeaus voor haar man.
Hij is al bijna zijn hele leven vrijwilliger. Onlangs werd hij geëerd - een plek in het dorp draagt nu zijn naam. En hij stond in de krant. “Weet je wat ik tegen ons ma zei?” grijnst hij. “Dat is niks voor Miranda. Zodra de cliënten haar ontmoeten, willen ze niet meer dood.”
Ze barsten allebei in lachen uit. Ik krijg er een kleur van, maar neem het compliment in ontvangst. “Ik ben vanmorgen gewassen door een man.”
Ik ben nog geen minuut binnen. Deze woorden moeten eruit. De urgentie is voelbaar. Het was een tijdje geleden dat ik haar voor het laatst zag. Waar we elkaar eerder meerdere keren per week spraken, zit er nu soms een paar weken tussen. En telkens als we elkaar dan weer zien, zegt ze — zoals altijd met die herkenbare Brabantse klank in haar stem:
“Oh, ben jij het. Dat vind ik fijn. Ik dacht even dat je een andere baan had.” Op ons intranet staat een bericht over de toekomst van de zorg. Over hoe we het werk gedaan krijgen. Het eindigt met: “Heb je een idee? Mail me!”
Nou, dat laat ik me geen twee keer zeggen. Hij zit buiten in zijn rolstoel als ik me samen met mijn collega meld voor de avonddienst. De avondzon strijkt over zijn gezicht.
“Zuster…?” vraagt hij, zoals altijd, bij binnenkomst. Ik noem mijn naam en zie de herkenning oplichten in zijn ogen. “Oh ja, zuster Miranda uit Etten-Leur.” Een spelletje dat we in de loop der tijd zijn gaan spelen, een ritueel van vertrouwdheid.
Heel even dacht ik dat ik in een aflevering van Bananasplit was beland toen ik vorige maand werd gebeld door Jan Snoek, persoonlijk adviseur van de Koning.
|
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. Categorieën
Alles
Archieven
Februari 2026
|
RSS-feed