|
Haar man laat me binnen. Ik loop de trap op, zonder te weten in welke hoedanigheid ik haar zal aantreffen — en of ze me nog herkent. Het is zeker negen maanden geleden dat ik hier voor het laatst was. Toen was ze erg verzwakt en mager.
0 Comments
Ik klim in de pen.
Wanneer ik voel dat iets niet klopt. Wanneer ik zie dat regels botsen met menselijkheid. Wanneer richtlijnen wringen met de praktijk. Een van de sportdames van Pilates vraagt geregeld naar ons Pieterpad-avontuur.
“Dat wil ik ook nog wel eens doen, maar m’n man wil niet. Hij vindt ons daar te jong voor. Hij zegt dat we dat later wel doen, als we ouder zijn.” Via een collega kreeg ik het artikel ‘𝘞𝘦𝘳𝘬𝘵𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯 𝘵𝘪𝘫𝘥’ uit Nursing onder ogen. Deze pagina is een samenvatting van een poll onder verpleegkundigen. Mijn ogen blijven hangen bij de redenen waarom men géén overuren schrijft. Ik voel m’n maag ineenkrimpen. En de tranen springen in mijn ogen.
“Goedemorgen…!” begroet ik haar enthousiast als ze de deur opent. Ze lacht bescheiden en loopt voor me uit richting de woonkamer.
“Is het een goede morgen, ja?” vraagt ze, terwijl ze me even aankijkt. Ik glimlach. “Voor mij wel. En voor u?” |
AuteurIn haar werk als complementair en energetisch zorgdeskundige schrijft Miranda over het belang van voelen, vertragen en opnieuw contact maken met jezelf. Ze deelt inzichten en praktijkverhalen die rust, verbinding en bewustzijn stimuleren — voor wie zorg geeft en zoekt naar balans en verdieping. 
Categorieën
All
Archieven
Oktober 2025
|
RSS Feed
Miranda Koreman
06-24888663 |
© COPYRIGHT 2025. ALL RIGHTS RESERVED.